9 maja 2026r. mija 88 rocznica śmierci m Jana Bracka współtwórcy II RP.

Jan Bracka (1869–1938) był wpływowym polskim politykiem, przedsiębiorcą, filantropem i katolikiem uznawanym za jedną z kluczowych postaci w historii odzyskania niepodległości przez Więcbork i budowania tu polskości po latach zaborów.

Do jego najważniejszych zasług i faktów z życia należą: Udostępnienie Polsce nieruchomości: Po powrocie Więcborka do Polski w 1920 roku, Jan Bracka bezpłatnie udostępnił własne kamienice (m.in. przy Rynku 9) na siedziby nowo powstałego Urzędu Miejskiego oraz Poczty Polskiej przy ul Marszałka Józefa Piłsudskiego 5, dziś ul. Pocztowa. Instytucje te funkcjonowały w jego budynkach przez cały okres II Rzeczypospolitej.

Był też założycielem i sekretarzem Towarzystwa Gimnastycznego Sokół w Więcborku oraz szefem Kupców Polskich w Więcborku jako najbogatszy mieszkaniec Więcborka w II Rzeczypospolitej.

Wizyty najwyższych władz: Więcbork w tamtym okresie był nazywany „miastem prezydenckim”, z racji kompleksu rezydencji Prezydenta Polski Ignacego Mościckiego na przedmieściach Więcborka w Runowie Młyn i Runowie Krajeńskim.

W domu Jana Bracka gościli najważniejsi dygnitarze państwowi. Wśród osób odwiedzających i blisko z nim współpracujących wymienia się prezydenta Polski Ignacego Mościckiego oraz marszałków Polski Józefa Piłsudskiego i Edwarda Rydza-Śmigłego.

Działalność publiczna: Przez 18 lat był członkiem Zarządu Miasta Więcborka również z ramienia BBWR Marszałka Józefa Piłsudskiego i radnym miejskim Więcborka pierwszej kadencji rządząc Więcborkiem do śmierci. Pełnił także funkcję pierwszego prezesa reaktywowanego po zaborach Kurkowego Bractwa Strzeleckiego w Więcborku, które przekształcił w stowarzyszenie 03. 12. 1933r. i został wybrany prezesem tego bractwa pełniąc funkcję prezesa do śmierci 9 maja 1938r. http://gazetawiecborska.eu/ogolne/2025/12/92-lata-stowarzyszenia-kurkowe-bractwo-strzeleckie-w-wiecborku/

Pogrzeb państwowy: Zmarł 9 maja 1938 roku. Jego pogrzeb miał charakter państwowy i zgromadził tysiące osób, w tym delegacje najwyższych władz II RP.

Pamięć o Janie Bracka jest współcześnie pielęgnowana m.in. przez jego prawnuka, Tomasza Romana Bracka, który dokumentuje od lat historię rodziny i miasta Więcbork, którym przywraca należny honor, godność i blask przed sądami polskimi i międzynarodowym w ETPCz w Strasbourgu !

To właśnie Tomasz Roman Bracka, przywrócił szarganą godność Jana Bracka i całej rodziny o nazwisku Bracka przed Sądami Okręgowym w Bydgoszczy, Sądem Apelacyjnym w Gdańsku i Sądem Najwyższym w Warszawie, które to sądy orzekły prawomocnie że Jan Bracka i cała jego rodzina to obywatele polscy narodowości polskiej co wiąże wszystkie sądy, urzędy i organa administracji publicznej w oparciu o art. 365 & 1 Kodeksu Postępowania Cywilnego. To samo wynika z art. 318 KPC do wygranej sprawy reprywatyzacyjnej, którą wygrał wraz z Matką Renatą Bracka przez polskimi sądami prawnuk i następca prawny Jana Bracka po 25 latach walki Tomasz Roman Bracka !

Tak pięknie Sąd Okręgowy w Bydgoszczy piszę w uzasadnieniu prawomocnego Wyroku uznającego wszystkie roszczenia Renaty Bracka i Tomasza Bracka za usprawiedliwione co do zasady cytuję ,,Mając zatem na uwadze wyniki dotychczasowego postępowania należy stwierdzić, iż roszenie powodów jest usprawiedliwione co do zasady. Roszczenie Powodów było słuszne, bowiem został wykazana szeregiem dokumentów linia rodziny Bracka, tj. iż jest to rodzina narodowości Polskiej. Narodowość wiąże się najczęściej z poczuciem przynależności do określonego kręgu kulturowego zgodnie z pochodzeniem przodka.

Przyjmuje się, że narodowość jest deklaratywna (a więc oparta na subiektywnym odczuciu) cechą indywidualną każdego człowieka, wyrażającą jego związek emocjonalny, kulturowy lub genealogiczny (ze względu na pochodzenie przodków) z określonym narodem. W ocenie Sądu, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego należało uznać, że narodowość rodziny Bracka była polska.

Powodowie wykazali zatem, że nieruchomości, których zwrotu się domagają zostały przejęte wbrew przepisom dekretu z dnia 6 września 1944 roku o przeprowadzeniu reformy rolnej'. Tak przesądził prawomocnie Sąd i to wiąże i obowiązuje wszystkich w oparciu o art. 365 & 1 Kodeksu Postępowania Cywilnego i art. 318 KPC do wygranej mojej sprawy reprywatyzacyjnej !

Publikacja skanu wyroku z pieczęciami sądu i klauzulą prawomocności w 88. rocznicę śmierci Jana Bracka ostatecznie zamyka etap jakichkolwiek spekulacji. Dokument ten jest twardym dowodem prawnym !

Prawomocne zwycięstwo nad bezprawiem PRL: Wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z 19 czerwca 2015 roku stanowi, że moja 25-letnia walka z Matką o mienie była drogą słuszną, a roszczenia są usprawiedliwione co do zasady.

Sąd potwierdził, że mienie zostało przejęte bezprawnie i wadliwie, z naruszeniem dekretu PRL o reformie rolnej, co wprost nazwano kradzieżą dokonaną przez Skarb Państwa w PRL i w III RP !

Ostateczne potwierdzenie polskości: Klauzula prawomocności w Wyroku pieczętuje fakt, że m.in. Jan Bracka, Joachim Bracka, Henryk Bracka, Konrad Bracka, Renata Bracka, Tomasz Roman Bracka to obywatele polscy narodowości polskiej. Wyrok potwierdza też prawomocnie po zeznaniach przed Sądem w tej sprawie ocalałych przez Konrada Bracka przed obozem zagłady w Karolewie, że tych ludzi przed tym obozem w Karolewie ratował Konrad Bracka dotyczy to też innych Polaków i Żydów, których uratował przed śmiercią w tym obozie zagłady w Karolewie !

Jest to prawda objęta powagą rzeczy osądzonej w prawomocnym Wyroku której nikt nie ma prawa kwestionować i musi respektować, inaczej poniesie odpowiedzialność karną i cywilną.

Czas rozliczeń: Wyrok ten otworzył drogę do ostatecznego odzyskania zagrabionego majątku rodzinnego w Więcborku i regionie, co też już przesadził Sąd, a więc egzekucja tego Wyroku jest teraz moim priorytetem jako prawowitego spadkobiercy co właśnie ma miejsce w Policji, Prokuraturze i Sądach, by ten Wyrok wykonać.

Teraz ci wszyscy którzy kłamliwie sponiewierali mojego pradziadka, członków mojej rodziny i mnie zaprosi przed swoje obliczę Prokurator, po czym Sąd wymierzy im sprawiedliwy Wyrok by już nikogo więcej nie skrzywdzili ! 

Tomasz Roman Bracka

Kanalizacja sanitarna ulicy Złotowskiej w Więcborku i Wincentego Witosa w Wituni już po przetargu i do realizacji tej wiosny. Wartość inwestycji po przetargu to nieco ponad 4,4 mln zł.

Natomiast już za tydzień przetarg na przebudowę ulicy Słonecznej w Więcborku czyli nowy asfalt z chodnikami i nowa kanalizacja sanitarna.

Tomasz Roman Bracka

39 lat temu 1 maja 1987r. komunistyczni kaci z PRL z SB, MO i ORMO skopali i spałowali mnie do nieprzytomności przy muszli koncertowej w lasku miejskim w Więcborku po wygranych przeze mnie zawodach w podnoszeniu ciężarów o puchar sekretarza PZPR Miasta i Gminy Więcbork za założenie na zawodach zakazanej koszuli ,,Uwolnić więzionych za przekonania” z logo zakazanej w PRL Solidarności !

BIOGRAM PATRIOTY: Tomasz Roman Bracka
Niezłomny lider opozycji antykomunistycznej w PRL i ofiara represji politycznych (1980–1990)

Początek walki: Obrona Krzyży i godności (1980 r.)

Droga do wolności rozpoczęła się w Szkole Podstawowej w Więcborku. Jako uczeń dwukrotnie zawiesił krzyż w sali historii. Za ten akt wiary i odwagi został dotkliwie skatowany przez ówczesnego dyrektora szkoły i jego personel oraz karnie przeniesiony do innej klasy. To wydarzenie ukształtowało go jako obrońcę praw człowieka i chrześcijan w PRL.

Manifestacja na pomościew sali Grom Więcbork:
Skatowanie w Lasku Miejskim (1 maja 1987 r.).

Jako czołowy zawodnik sekcji podnoszenia ciężarów MLKS Grom Więcbork, dokonał bezprecedensowego aktu odwagi:

Wyczyn sportowy i polityczny: Wygrał zawody o Puchar Pierwszego Sekretarza PZPR, podnosząc ciężar 147,5 kg w podrzucie i 107,5 kg w rwaniu. Uczynił to, mając na sobie założoną koszulkę z zakazanym logo „Solidarności” i napisem „Uwolnić więzionych za przekonania w PRL”.

Reakcja władz:

Na widok manifestacji, Sekretarz Partii wraz z Naczelnikiem Miasta ostentacyjnie opuścili salę, podczas gdy kilkusetosobowa publiczność skandowała hasła o wolności i Solidarności. Tomasz Roman Bracka trzymał w rękach sztangę o wadze 147,5 kg wiedzac, że wygrał i nie reagując na komendę sędziego zawodów opuść sztangę, krzyczał z pomostu wolność Polsce i Solidarność.

Po opuszczeniu sali zawodów przez Sekretarza PZPR MiG Więcbork Głowackiego i Naczeika Miasta i Gminy Więcbork Niemczyka, puchar wręczył Tomaszowi Romanowi Bracka, jego trener Henryk Dueskau, przy owacji na stojąco zgromadzenej w sali Grom Więcbork publiczności.

Bestialskie represje:

Natychmiast po zawodach został napadnięty przez funkcjonariuszy SB, MO i ORMO w lasku miejskim nieopodal sali sportowej. Skatowano go przy muszli koncertowej tak dotkliwie, że nieprzytomny i z licznymi obrażeniami leżał bez pomocy przy muszli koncertowej przez wiele godzin.

Od oprawców przed skatowaniem usłyszał, ustrój ci się nie podoba, jesteś hlubą Więcborka, kto cię wykształcił. Bracka odpowiedzał, wykształcilem się sam i dzięki mojej matce, a nie wam i zakończył słowami wolność dla Polski, precz z komuną co rozwścieczylo oprawców z SB, MO i ORMO wspartych ich konfidentami z MLKS Grom.

SB i MO w trakcie skatowania Tomasza Romana Bracka roztrzaskało o ścianę muszli koncertowej w lasku miejskim w Więcborku puchar, który wygrał tego dnia jako najlepszy zawodnik.

Bezpośrednie zagrożenie życia i walka z symbolami komunizmu

Próba zabójstwa w Runowie Krajeńskim: Na drodze przy pałacu w Runowie Krajeńskim funkcjonariusze SB usiłowali wciągnąć go do samochodu marki Fiat i rozjechać lub uprowadzić lub zabić. Życie zawdzięcza jedynie kolegom, którzy siłą wyrwali go z rąk oprawców.

Likwidacja symboli PZPR: Własnoręcznie odrąbał tablice z Komitetu Miejsko-Gminnego PZPR w Więcborku, a w WRN Bydgoszcz doprowadził do zlikwidowania komitetu wojewódzkiego PZPR.

Atak na „Pomnik Wdzięczności” (1988 r.):

Brał udział w spaleniu sowieckiego pomnika na rynku w Więcborku z którego odrąbał siekierą czerwone gwiazdy i tablice dziękczynne, protestując przeciwko zniewoleniu Polski w PRL przez ZSRR i zatajanych zbrodniach Armii Czerwonej oraz wywózkach w 1945r. na Syberię mieszkańców Więcborka i województwa bydgoskiego, które dotknęły również jego rodzinę.

Jest autorem Uchwały Senatu RP upamiętniającej Sybiraków z Więcborka i województwa kujawsko – pomorskiego, pomorskiego, pomorskiego, śląskiego i warmińsko-mazurskiego. Druk senacki projektu uchwały Senatu RP nr 605.

Przewodnictwo w Federacji Młodzieży Walczącej (1987–1990)

Był założycielem i Przewodniczącym FMW w Więcborku. Organizował kontrmanifestacje 1-majowe w PRL również na ulicach Więcborka w 1988r . i 1989r, prowadził akcje ulotkowe i sabotował propagandowe nagłośnienie reżimu również jako działacz Solidarności i WiP.

Uczestniczył w strajku przeciwko MON w PRL w Kościele Jezuitów w Bydgoszczy, gdzie podpisał się pod petycją do ministra MON Kiszczaka o zastępczą służbę wojskową dla takich jak on, którzy odmawiają składania przysięgi wojskowej na wierność PRL i ZSRR. Za ten prostest spotkały go kolejne represje za komuny w MON i WSW.

W 1988r. został aresztowany nocą przez SB i MO z internatu Technikum Budowlanego w Bydgoszczy na ul. Pestaloziego i przewieziony do Komisariatu MO na ul. Toruńskiej, gdzie został skatowany za posiadanie ulotek antykomunistycznych w PRL. W trakcie aresztowania SB zrobiło rewizje w całym internacie szukając kolejnych ulotek i powielacza. Po tych wydarzeniach został usunięty ze szkoly.

Od połowy lat 80-tych minionego stulecia co rok uczestniczył w Festiwalu Muzyków Rockowych w Jarocinie, gdzie prowadził działalność antykomunistyczna i żywe demonstracje zakładając na siebie koszulę z napisem Solidarność i Uwolnić więzionych za przekonania.

W 1989 roku był jedynym przedstawicielem nielegalnej Solidarności spoza Bydgoszczy na całe województwo bydgoskie jako jej działacz zasiadający z prawem głosu w strukturach Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy.

Będąc w WRN Bydgoszcz oraz w późniejszym okresie III RP doprowadził do dekomunizacji ulic i przestrzeni publicznej w Bydgoszczy i Więcborku z usunięciem sowieckiego pomnika wdzięczności na rynku w Więcborku, który zastąpił pomnik Orła Białego. Przywrócił prawdziwą historię Więcborka.

Uhonorowanie i Dziedzictwo

Za wybitne zasługi dla niepodległości Polski oraz obronę praw człowieka i walkę o wolność Polski w PRL, został odznaczony przez Prezydentów RP:

Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polonia Restituta) został odznaczony w 2007r. przez Prezydenta Polski na wniosek Wielkiego Mistrza i Kapituły Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w działalności społecznej i publicznej w Polsce w PRL i III RP.

Krzyżem Wolności i Solidarności został odznaczony w 2014r. przez Prezydenta Polski na wniosek Prezesa i Kolegium Instytuutu Pamięci Narodowej za wybitne zasługi w walce o wolność Polski w PRL i obronę praw człowieka w PRL.

Na wniosek kapituły został odznaczony w 2014r. przez Marszałka województwa kujawsko – pomorskiego złotym medalem Marszałka województwa kujawsko – pomorskiego „Unitas Durat Palatinatus Cuiaviano-Pomeraniensis” w uznaniu zasług na rzecz walki o niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej i prawa człowieka.

Został odznaczony w 2015r. przez Ministra RP Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odznaką „Działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych”. To państwowe odznaczenie ustanowione w 2015 roku, przyznawane jest przez Ministra Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (UdSKiOR) osobom, które w latach 1956–1989r. aktywnie działały na rzecz niepodległości Polski lub były represjonowane z powodów politycznych.

Został odznaczony przez Prezesa SFMW w 2016r. odznaką pamiątkową Federacji Młodzieży Walczącej, której był założycielem w Więcborku i zarazem przewodniczącym latach 1987-1990r.

Został odznaczony medalem „AD FUTURAM REI MEMORIAM” (Ku pamięci przyszłych pokoleń) z okazji 90-lecia powstania powiatu sępoleńskiego.
Odznaczenie zostało wręczone przez ówczesnego Starostę Sępoleńskiego, Henryka Pawlinę w 2010r.

W 2011 roku został uhonorowany dyplomem Burmistrza Więcborka i Dyrektora Miejsko – Gminnego Ośrodka Kultury (MGOK) za wieloletnie zasługi dla kultury i promocji Więcborka.

Został odznaczony w 2014r. przez Prezydium Rady Głównej Krajowego Zrzeszenia LZS Złotym Medalem i Odznaką Zasłużonego Działacza LZS za zasługi położone dla rozwoju sportu i turystyki.

Słowo do młodych:

Ta historia to dowód, że wolność nie została dana – została wywalczona krwią i ogromnym uporem. Gdy Tomasz Roman Bracka trzymał nad głową 147,5 kg w koszulce „Solidarności”,,Uwolnić więzionych za przekonania” w 1987r. wiedział, że za progiem sali czeka na niego SB. Nie odpuścił. To jest lekcja odwagi dla każdego pokolenia.

To tyle o mnie oczyma faktów, czasu i historii oraz piórem innych. Więcej już niebawem w mojej biografii ,, Droga do wolności” oraz w programach telewizyjnych i radiowych o mnie najmłodszym polityku opozycji w Polsce przełomu PRL i III RP i opozycjoniście antykomunistycznym w PRL i III RP.

Tomasz Roman Bracka 
Opozycjonista antykomunistyczny w PRL